Προεκλογική Μπροσούρα ΑΡΙ.Σ. εαακ 2018

Κάθε χρόνο την άνοιξη, λίγο πριν την εξεταστική διεξάγονται στη σχολή μας οι φοιτητικές εκλογές. Πρόκειται για τη μαζικότερη διαδικασία του συλλόγου μας στην οποία όλοι οι φοιτητές/φοιτήτριες καλούνται να εκφραστούν και να δώσουν με αυτό τον τρόπο στο σύλλογο υπόσταση. flat,750x1000,075,t.u4Σε αυτό το σημείο καλό είναι να αναλογιστεί κανείς για ποιο λόγο μας ενδιαφέρει αυτή η διαδικασία, πώς η έκβασή της θα επηρεάσει άμεσα τη ζωή και την καθημερινότητά μας στη σχολή και άρα γιατί έχει νόημα να αποτελέσουμε κομμάτι της. Και αυτό γιατί τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε όλο και περισσότερους φοιτητές να επιλέγουν την αποχή από τις εκλογές και την ίδια τη διαδικασία να απονομιμοποιείται στα μάτια τους.

Γιατί λοιπόν οι φοιτητές δε βλέπουν τον εαυτό τους σε μια δημοκρατική εκλογική διαδικασία μέσω της οποίας ορίζουμε την καθημερινότητα μας στη σχολή αλλά και στην κοινωνία γενικότερα; Από την μία βρίσκεται η στάση ορισμένων πολιτικών δυνάμεων που επιδιώκουν την αποπολιτικοποίηση των συλλογικών διαδικασιών του Συλλόγου. Αυτό έχει ως συνέπεια την αποδυνάμωση εν τέλει του συλλόγου. Ένας άλλος βαθύτερος λόγος βέβαια αποτελεί η διάχυτη απογοήτευση που επικρατεί στην κοινωνία γύρω μας ως αντίδραση στη λειτουργία του πολιτικού σκηνικού, την οποία όλοι και όλες βιώνουμε και στην οποία συνεισέφερε σε μεγάλο βαθμό και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Είμαστε η γενιά της έλλειψης διεξόδου, της αδυναμίας εύρεσης προοπτικής, η γενιά στην οποία παρουσιάστηκε ως μονόδρομος το να υποτάσσεται, να κλείνεται στον εαυτό της και να μη διεκδικεί γιατί «έτσι κι αλλιώς δε θα αλλάξει τίποτα». Συχνά δηλαδή η σιωπή μας μεταφράζεται ως συναίνεση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο πρόεδρος της σχολής μας που δήλωνε πέρυσι ότι «τα ΕΑΑΚ υποχώρησαν στις φοιτητικές εκλογές, άρα μπορεί πλέον να αλλάξει το Πρόγραμμα Σπουδών».

31959146_353009595105019_5595193779289063424_nΓια εμάς λοιπόν οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν την αποτύπωση των πολιτικών σχεδίων ανάλογα με το τι αποτελέσματα επέφεραν στο φοιτητικό σύλλογο. Αυτό περιλαμβάνει και το πώς επιθυμούμε μέσα από αυτές να ορίζουμε τις ζωές μας μέσα στη σχολή αλλά και έξω από αυτή και να χαράσσουμε ένα συλλογικό δρόμο ανυπακοής. Γιατί οι εκλογές δίνουν και μια συνολικότερη εικόνα για την πολιτική μας τάση να αμφισβητούμε ως νεολαία και να οικοδομούμε αντιστάσεις. Επομένως δεν καλούμε κάθε φοιτητή και φοιτήτρια να αρκεστεί σε μία ψήφο αλλά να συμμετέχει ενεργά, να κάνει δικές του τις διαδικασίες του συλλόγου, με την προοπτική να μπορέσουμε κάποια στιγμή μέσα από το συλλογικό δρόμο να αλλάξουμε τις ζωές μας!

ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΧΟΛΗΣ

Νέο Πρόγραμμα Σπουδών

Από το πρώτο κιόλας μάθημα στην νέα τους σχολή, οι πρωτοετείς φοιτητές ενημερώθηκαν ότι θα αποτελούσαν εκείνο στο οποίο θα εφαρμοζόταν το νέο πρόγραμμα σπουδών για πρώτη φορά. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα σπουδών που άλλαξε παρά την θέληση των φοιτητών, δεδομένου ότι από τον Σύλλογο δεν συζητήθηκε ούτε αναλύθηκε σε κάποια Γενική Συνέλευση. Παρά την πολυετή προετοιμασία του νέου προγράμματος σπουδών, δεν άργησαν να έρθουν στο φως οι προβληματικές και οι ελλείψεις του. Συγκεκριμένα οι πρωτοετείς φοιτητές βρέθηκαν να διδάσκονται μαθήματα για τα οποία δεν δικαιούνταν συγγράμματα που να καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες τους από το σύστημα του Ευδόξου. Πέραν όμως από αυτό, τα νέα μαθήματα εφόσον προέκυψαν από την συγχώνευση άλλων περισσότερων είχαν αρχικά απροσδιόριστη και αχανή ύλη. Παρόμοια προβλήματα ενδέχεται να παρουσιαστούν και μέσα στα επόμενα χρόνια δεδομένου ότι το τωρινό πρώτο έτος είναι ένα έτος πειραματόζωο.

Σε μια προσπάθεια να μπορούμε να ξέρουμε τι πρέπει να διαβάσουμε για τις εξετάσεις μας, αλλά και να μπορούμε να το διαβάσουμε, προχωρήσαμε σε μια σειρά από συλλογικές κινήσεις, όπως οι συνελεύσεις ετών. Στη βάση αυτών των συνελεύσεων καλέσαμε σε κινητοποιήσεις στον Πρόεδρο, την διοίκηση και τις αντίστοιχες έδρες της σχολής. Μέσω των, όπως αποδείχθηκαν, μαζικών κινητοποιήσεων καταφέραμε να εξασφαλίσουμε για εμάς αλλά και τους επόμενούς μας μια καθορισμένη και βιώσιμη ύλη για όλα τα μαθήματα καθώς επίσης συγγράμματα – σημειώσεις που να την καλύπτουν επαρκώς.

Εκτός όμως από την αδυναμία του προγράμματος σπουδών να καλύψει τις ανάγκες των φοιτητών σε συγγράμματα, στο δεύτερο εξάμηνο βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το εξής παράδοξο. Οι πρωτοετείς φοιτητές αναγκάζονται σε καθημερινή σχεδόν βάση να έχουν εργαστήρια μέχρι αργά το απόγευμα, ενώ οι διαλέξεις τους ξεκινούν από πολύ νωρίς το πρωί. Το παράδοξο με αυτό έγκειται στο ότι μέχρι πέρσι δεν υπήρχε εργαστήριο ή διάλεξη μετά τις 14:00. Αυτό αποδεικνύει ακράδαντα ότι το καινούριο πρόγραμμα σπουδών είναι πολύ πιο εντατικοποιημένο από το παλιό. Η εντατικοποίηση του προγράμματος σπουδών μας συνάδει με την γενικότερη κατεύθυνση που μπαίνει σε πανευρωπαϊκό πλαίσιο για τα πανεπιστήμιο και έχει στόχο στην εντατικοποίηση και υποβάθμιση της φοιτητικής καθημερινότητας και την πειθάρχηση του φοιτητή σε ένα τέτοιο πρότυπο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού είναι το γεγονός ότι οι πρωτοετείς φοιτητές όταν φτάσουν στο έκτο έτος δεν θα έχουν ελεύθερο καλοκαίρι γιατί θα έχουν κλινικές.

Στην ίδια γραμμή με την εντατικοποίηση των σπουδών μας, κινείται και η τάση προς την κατάργηση των Πτυχιακών εξετάσεων. Μέσα στα πλαίσια του νέου προγράμματος σπουδών βρίσκεται η κατάργησή τους. Οι πτυχιακές εξετάσεις είναι εμβόλιμες εξετάσεις οι οποίες αποτελούν τον μόνο πλέον λόγο για τον οποίο η Ιατρική Αθήνας έχει τον χαμηλότερο μέσο χρόνο αποφοίτησης (6,5 έτη), εκεί που σε ιατρικές σχολές της επαρχίας αυτός είναι πολύ μεγαλύτερος. Μόλις τον τελευταίο καιρό, ως φοιτητές, μπλοκάραμε σε Γενική Συνέλευση Τμήματος, την κατάργηση των πτυχιακών εξετάσεων, ένα κεκτημένο του συλλόγου. Αυτό όμως δεν είναι παρά παροδικό και δεν διασφαλίζει ότι όλοι οι φοιτητές θα μπορούν να τις έχουν.

Πέραν της εντατικοποίησης όμως, παρατηρήσαμε πως πολλοί συμφοιτητές μας, οι οποίοι παρόλο που είχαν εισαχθεί στη σχολή, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο δεν είχαν την δυνατότητα να σπουδάσουν με τους ίδιους όρους με τους υπόλοιπους φοιτητές. Από την μία έχουμε τους μεταγραφέντες φοιτητές, οι οποίοι στο πρώτο εξάμηνο δεν είχαν την δυνατότητα να παρακολουθήσουν τα εργαστήριά τους και κατά συνέπεια να εξεταστούν στα μαθήματά τους. Από την άλλη έχουμε τους συμφοιτητές μας με ειδικές ανάγκες οι οποίοι δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στους χώρους των μαθημάτων/εργαστηρίων λόγω της έλλειψης των αντίστοιχων υποδομών. Και σε αυτή την περίπτωση στη βάση συνελεύσεων έτους κάναμε μαζικές κινητοποιήσεις έχοντας την στήριξη όλου του συλλόγου και εξασφαλίσαμε ότι όντως αυτά τα προβλήματα θα λυθούν και οι φοιτητές αυτοί θα σπουδάζουν ανεμπόδιστα.

Στηθοσκόπια

Κάθε χρόνο, και όπως φαίνεται θα συνεχίζεται για αρκετά ακόμα χρόνια τίθεται το ζήτημα των στηθοσκοπίων τα οποία αρχικά δεν παρέχονταν από τη σχολή, αλλά μετά από συνεχόμενες κινητοποιήσεις τα τελευταία χρόνια δίνονται στους φοιτητές. Το να παίρνουμε τα στηθοσκόπια μας έγκαιρα, στην αρχή της άσκησής μας στις κλινικές στην αρχή του τετάρτου έτους, δεν είναι κάτι δεδομένο, αλλά το πετύχαμε φέτος και επειδή το προηγούμενο έτος τα είχε διεκδικήσει συλλογικά. Να πούμε εδώ ότι δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε δηλώσεις του κ. Σφηκάκη και της σχολής, αλλά πρέπει όλοι και όλες να διασφαλίσουμε ότι αυτή η δέσμευση θα γίνει πράξη. Αυτό δεν θα το διασφαλίσουν ένα δύο άτομα στους οποίους αναθέτουμε την επίλυση του ζητήματος, αλλά αν δεν πιέσουμε μαζικά είναι πιθανό εμείς ή το επόμενο έτος να μην πάρουμε στηθοσκόπια.

Καθηγητική αυθαιρεσία

Ως σχήμα ιεραρχούμε πολύ ψηλά την απάντηση σε αυθαιρεσίες που προέρχονται από καθηγητές.  Αυτό επειδή ο ρόλος του καθηγητή, πέρα από το εκπαιδευτικό κομμάτι, περιλαμβάνει και την πειθάρχηση των φοιτητών σε ένα τρόπο ζωής που θα τους προετοιμάσει για μια  πιο πειθαρχημένη συμπεριφορά στον χώρο εργασίας τους. Έτσι, το να αντιδρούμε σε κινήσεις που μας πλήττουν είναι και η δική μας προετοιμασία προς μια πιο δυναμική και προασπίζουσα τα συμφέροντα της φιγούρα εργαζομένων.

Φέτος προσπαθήσαμε να κινηθούμε σε αυτή την κατεύθυνση. Έτσι, στο τρίτο έτος, όταν η έδρα της ΠΑΦΥΣ μείωσε τους βαθμούς των φοιτητών, στηρίξαμε ενεργά την κινητοποίηση που έγινε στην έδρα, όπως αποφασίστηκε στην συνέλευση έτους. Στην συνέχεια, αφού εκεί αντιμετωπίσαμε μια αδιάλλακτη στάση  και ενημερωθήκαμε ότι παρά την απόφαση έτους, η μείωση θα ισχύσει, στηρίξαμε παράσταση διαμαρτυρίας στην ΓΣΤ. Εκεί, ωστόσο, μιας και η φοιτητική παρουσία δεν ήταν μεγάλη, δεν είχαμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Παρόμοιο ζήτημα είναι αυτό της προληπτικής στο τέταρτο έτος. Υπάρχουν αναφορές από παιδιά μεγαλύτερων ετών ότι η έδρα μείωσε τους βαθμούς τους και δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στα γραπτά τους για να διαπιστώσουν γιατί, ενώ ταυτόχρονα θεωρούσαν ότι ρόλο έπαιξε και η συμμετοχή στις δράσεις. Έτσι το τέταρτο έτος πήρε απόφαση στην συνέλευση έτους ότι τα παραπάνω δεν θα ισχύσουν φέτος. Η έδρα τελικά δεσμεύτηκε ότι οι δράσεις δεν θα έχουν σχέση με το βαθμό όσων δεν τις παρακολούθησαν, αλλά για την κατανομή των βαθμών προς τα κάτω απάντησε ότι θα ισχύσει ό,τι ισχύει στην σχολή. Όπως είδαμε στην περίπτωση της ΠΑΦΥΣ όμως, η σχολή δεν προστατεύει από κατανομές προς τα κάτω. Οπότε η έδρα έχει το ελεύθερο να προχωρήσει κατά βούληση. Εμείς θεωρούμε ότι πρέπει να πάμε ένα βήμα παραπέρα. Να παραστούμε στην επόμενη ΓΣΤ, δυναμικά, και να διασφαλίσουμε ότι η απόφαση μας θα γίνει πράξη.

Πέρα από ζητήματα κατά της εντατικοποίησης, όπως τα παραπάνω, αντιμετωπίσαμε και ζητήματα όπου η καθηγητική αυθαιρεσία μεταφράζεται σε λεκτική βία και σεξουαλική παρενόχληση. Έτσι, στο εαρινό εξάμηνο του προηγούμενου έτους, μετά από καταγγελίες φοιτητριών για τον πρώην καθηγητή του Αρεταίειου νοσοκομείου, σύμφωνα με τις οποίες αυτός τις πίεζε να συνάψουν ερωτική σχέση μαζί του προκειμένου να περάσουν το μάθημα, κάναμε μια σειρά από κινητοποιήσεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο καθηγητής να πάρει το καλοκαίρι πρόωρη σύνταξη, προκειμένου να αποφύγει την ΕΔΕ.

Τέλος, ένα ζήτημα που έτρεξε το τέταρτο έτος, όπου στηρίξαμε ενεργά, είναι αυτό του χειρουργού του Ιπποκρατείου, ο οποίος έκανε ρατσιστικά και σεξιστικά σχόλια προς ασθενείς και ιατρούς, και ασκούσε λεκτική βία στους ασθενείς και τους φοιτητές του. Σε αυτή την περίπτωση, πάλι με απόφαση συνέλευσης του έτους, έγινε μια κινητοποίηση στην έδρα της χειρουργικής με επίδικο αυτός να σταματήσει να διδάσκει. Το επίδικο εκπληρώθηκε εν μέρει, καθώς αυτός απομακρύνθηκε για δύο μήνες. Πάντως, ήταν μία απόδειξη ότι δυναμικές κινητοποιήσεις έχουν αποτέλεσμα, καθώς ασκούν όντως πίεση και φανερώνουν την δυναμική που μπορεί να έχει το φοιτητικό στρώμα.

Σε αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσουμε να κινούμαστε και τα επόμενα χρόνια. Για μια πιο ποιοτική και ανθρώπινη καθημερινότητα για τους φοιτητές, αλλά και για εξασφάλιση ότι η βία μέσα στον χώρο της Υγείας δεν θα μένει αναπάντητη.

Ζήτημα του Ευγενιδείου Θεραπευτηρίου

eygenideio__articleΑυτό το νοσοκομείο είναι σημαντικό να πούμε ότι είναι το μοναδικό ιδιωτικό νοσοκομείο στο οποίο κάνουμε κλινικές. Χρόνια τώρα έχει γίνει γνωστή μια κατάσταση διαφθοράς και διαπλοκής, με ασθενείς να καταγγέλλουν υπερκοστολόγηση εξετάσεων και επεμβάσεων και γιατρούς να διαπλέκονται με φαρμακευτικές εταιρείες. Επίσης οι εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι για μήνες, δεν έχουν βασικά εργασιακά δικαιώματα με αποκορύφωμα την διοίκηση να φέρνει μπράβους για να κατεβάσει πανό διαμαρτυρίας τους. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι σε ένα τέτοιο νοσοκομείο δεν μπορεί να δεχόμαστε να κάνουμε κλινικές, ακριβώς γιατί αυτό που θα μάθουμε θα είναι να εκμεταλλευόμαστε τους ασθενείς, να κοιτάμε μόνο τα ατομικά μας συμφέροντα και όχι να θεραπεύουμε. Θα μαθαίνουμε να δουλεύουμε χωρίς δικαιώματα και χωρίς την δυνατότητα να έχουμε συλλογικές διεκδικήσεις.

Για αυτό και δεν μπορούμε να αδιαφορούμε ως σύλλογος για την κατάσταση αυτή με την δικαιολογία ότι είναι καλή κλινική εκπαιδευτικά, γιατί άλλωστε οι φοιτητές που διδάσκονται εκεί δεν είναι καθόλου ικανοποιημένοι. Το βασικό πρόβλημα με το Ευγενίδειο θεραπευτήριο είναι ότι η κατάσταση που επικρατεί μέσα σε αυτό ενδεχομένως να είναι και μια εικόνα από το μελλοντικό σύστημα υγείας. Ένα σύστημα υγείας στο οποίο θα πρέπει αφενός να δουλέψουμε και αφετέρου να χρησιμοποιήσουμε ως ασθενείς.

ΥΓΕΙΑ

Με αφετηρία το ζήτημα του Ευγενιδείου Θεραπευτηρίου που αφορά την ιατρική μας εκπαίδευση μπορούμε να κάνουμε την σύνδεσή της με την κατάσταση στην υγεία σήμερα. Στη φετινή χρονιά οι μνημονιακές πολιτικές συνεχίζουν να ανοίγουν πληγές στο χώρο της περίθαλψης.  Ακολουθώντας τις επιταγές της ΕΕ πλήττεται ολοένα και περισσότερο ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του ΕΣΥ.  Στόχος είναι ένα συρρικνωμένο σύστημα περίθαλψης το οποίο μπορεί να περιλαμβάνει ένα στοιχειώδες δίχτυ προστασίας του πληθυσμού αλλά με το συνολικό επίπεδο περίθαλψης δραματικά να υποβαθμίζεται. Διαμορφώνονται παράλληλα οι συνθήκες έτσι ώστε ως νέοι ιατροί να εργαστούμε σε ένα καθεστώς επισφάλειας και μισθών επιβίωσης.  Ύστερα από χρόνια διαρκούς υποστελέχωσης και υποχρηματοδότησης θα καλεστούμε ως γενιά να σώσουμε τη βάρκα που βουλιάζει χωρίς να υπάρχει το αντίστοιχο αντίκτυπο, ούτε στη κοινωνία ούτε και σε εμάς τους ίδιους. Πολλοί ακόμα παρόλες τις δυσκολίες μπορεί να σκέφτονται την φυγή στο εξωτερικό ως διέξοδο, δεν μπορεί όμως να αποτελεί επιλογή για πολλά χρόνια ακόμα. Ήδη η απορροφησιμότητα σε νέους ιατρούς σε Γερμανία και Αγγλία έχει αρχίσει να ελαττώνεται.

Η παραπάνω κατεύθυνση ήρθε να σφραγιστεί από την κυβέρνηση μέσω συγκεκριμένων κινήσεων:

– Νομοσχέδιο για ωράρια εφημεριών και εργασίας.

Τον περασμένο Οκτώβρη ψηφίστηκε η αύξηση των εβδομαδιαίων ωρών εργασίας των ιατρών των νοσοκομείων, ελαττώθηκαν τα ρεπό και θεσπίστηκε η διάκριση ενεργού και ανενεργού χρόνου εργασίας (θα πρέπει να είσαι δεσμευμένος άμα σε χρειαστεί το νοσοκομείο να πας και να δουλέψεις, άμα όμως δεν σε χρειαστεί δεν θα πληρώνεσαι!)

– Επικουρικοί ιατροί – Ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας

Σε μια συνθήκη μαζικής συνταξιοδότησης ιατρών των νοσοκομείων, η κυβέρνηση παρουσίασε την σύναψη 2ετούς συμβάσεων εργασίας με επικουρικούς ιατρούς ως τη σωτηρία ενός καταρρέοντος ΕΣΥ. Δεν αποτελεί όμως τίποτε άλλο από την εμπέδωση της ελαστικής εργασίας στον κλάδο μας. Άρα εργασίας υπό τον διαρκή φόβο της απόλυσης και της ανεργίας. Βέβαια η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να  υλοποίησει  όλες αυτές τις μεταρρυθμίσεις χωρίς χρήσιμους συμμάχους.  Οι καθηγητές της σχολής μας όχι μόνο δίνουν το απαραίτητο ”κύρος” γνωμοδοτώντας για τις περισσότερες από αυτές αλλά και υπονομεύουν ενεργητικά κάθε προσπάθεια αντίστασης των νέων ιατρών και των φοιτητών.  Όλα αυτά με το αζημίωτο αφού παραμένουν ίσως η μοναδική κατηγορία στον κλάδο που κατέχει θέση πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης (θέση στο νοσοκομείο και ιδιωτικό ιατρείο), καθώς και πριμοδοτούνται ιδιαίτερα από το νέο νομοσχέδιο για την ιατρική εκπαίδευση που η κυβέρνηση έχει στα σκαριά.

– Νομοσχέδιο για Ιατρική Εκπαίδευση

Ο ”διάλογος” για το συγκεκριμένο νομοσχέδιο ξεκίνησε ήδη από πέρυσι με την εισήγηση του ΚΕΣΥ, όπου ως σύλλογος είχαμε αντιταχθεί καθώς εντατικοποιούσε την εργασία των ειδικευομένων και αύξανε την εξάρτησή τους από τους καθηγητές. Μερικές πτυχές του είναι η θέσπιση παρουσιολογίου (logbook) και διδακτικών μονάδων επί πληρωμή από διάφορα συνέδρια ως προαπαιτούμενα για τη λήψη τίτλου ειδικότητας καθώς και επιβολή πανελλαδικών εξετάσεων τόσο κατά τη διάρκεια όσο και με το πέρας της ειδικότητας.

Ύστερα από την γνωμοδότηση των επιτροπών που θεσμοθέτησε το υπουργείο για την κάθε ειδικότητα, πηγές θέλουν αυτό να κατατίθεται μέσα στον επόμενο χρόνο. Αποτιμητικά φέτος δεν κάναμε τίποτα ως σύλλογος για την αποτροπή της ψήφισης του. Πρέπει όμως με την νέα χρονιά να πάμε μαζικά στο υπουργείο Υγείας να κάνουμε ξεκάθαρο ότι ως φοιτητές δεν πρόκειται να ανεχτούμε άλλη υποβάθμιση της εργασιακής μας προοπτικής και ότι δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε το μέλλον μας. Ένα μήνυμα το οποίο πρέπει να στείλουμε και με τις πολύ κρίσιμες φετινές φοιτητικές εκλογές.

Μέσα από τις φετινές εκλογές καθώς  και με τη νέα χρονιά δεν πρέπει ούτε να συμβιβαστούμε απέναντι στην επίθεση των δικαιωμάτων μας ούτε απλά να μπλοκάρουμε τα σχέδια της κυβέρνησης-ΕΕ. Είναι καιρός να θέσουμε ξανά επιτακτικά και επιθετικά αιτήματα που έχουμε ως φοιτητικός σύλλογος. Να διεκδικήσουμε να θεσμοθετηθεί άμεσα υγειονομικός χάρτης για την καταγραφή των πραγματικών αναγκών του πληθυσμού σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Με αυτή τη βάση να πάμε να διεκδικήσουμε όχι απλά να μην κλείσουν θέσεις ειδικευομένων αλλά και να ανοίξουν εκεί που χρειάζονται. Πλάι στους νέους ιατρούς, το επόμενο διάστημα θα χρειαστεί να δώσουμε τον μεγάλο αγώνα να καταργηθεί ο θεσμός του ”επικουρικού ιατρού”.  Αυτοί οι ιατροί καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες άρα αντίστοιχη πρέπει να είναι και η σύμβαση εργασίας τους. Τέλος, μέσα από τα συλλογικά μας όργανα να δώσουμε την μάχη βελτίωσης των συνθηκών των αγροτικών ιατρών(επαναφορά επιδομάτων και μισθών, άρση του υποχρεωτικού χαρακτήρα. Να δώσουμε λοιπόν όλοι τους παραπάνω αγώνες έχοντας το όραμα ως μελλοντικοί γιατροί να μπορούμε προσφέρουμε δωρεάν και δημόσια περίθαλψη σε όλο τον λαό αυτού του τόπου.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Η δύναμη αυτή παρότι αυτοπαρουσιάζεται σαν μία «ανεξάρτητη παρέα» υπονομεύει χρόνια τώρα τις εκλογές αφού επιδιώκει να τις μετατρέψει σε μια μάχη συμφερόντων στην οποία η ψήφος δε θα έχει πολιτικό κριτήριο, ούτε θα είναι αποτέλεσμα πολιτικής εμπιστοσύνης. Θα είναι ψήφος βασισμένη στις πελατειακές σχέσεις ως αντάλλαγμα για σημειώσεις, ψήφος που κερδίζεται σε πολυέξοδα πάρτι, ψήφος στους πιο δημοφιλείς όπως συνέβαινε στο σχολείο. Εξαιτίας αυτής της στάσης λογικό είναι οι φοιτητές να αποθαρρύνονται από τη διαδικασία των εκλογών και να τη θεωρούν σαθρή.

Παρόλα αυτά, στην Νέα Προοπτική βλέπουμε μια μεγάλη αντίθεση. Αν και προβάλλει ένα μη πολιτικό προσωπείο, στην πραγματικότητα παίρνει πολιτική θέση, όχι μόνο γιατί κατεβαίνει στις φοιτητικές εκλογές αλλά και γιατί τοποθετείται για διάφορα ζητήματα, όπως υπέρ του ΝΑΤΟ ή του Φορτσάκη. Η δύναμη αυτή, ξεκάθαρα, βασίζεται στις προσωπικές σχέσεις μελών της με καθηγητές και εκμεταλλευόμενη αυτές εξασφαλίζει ατομικά συμφέροντα και ταυτόχρονα αδιαφορεί για τα συμφέροντα όλων των υπόλοιπων φοιτητών. Αυτό το αποδεικνύει με την απουσία της από τις κινητοποιήσεις για τα συγγράμματα, τις πτυχιακές και το νομοσχέδιο για την υγεία. Παράλληλα, η στάση της Νέας Προοπτικής φαίνεται και στην αλλαγή του προγράμματος σπουδών η οποία τάχθηκε υπέρ των καθηγητών και συνεπώς είναι υπεύθυνη για τα προβλήματα που προέκυψαν από αυτή.

Βλέπουμε ότι τα τελευταία χρόνια που η Νέα Προοπτική διεκδικεί αυτοδυναμία, έχει βγει με πιο αντιδραστικό τρόπο εκφράζοντας ακόμα και ακροδεξιές – εθνικιστικές τοποθετήσεις. Άρα αντιλαμβανόμαστε ότι αν όντως η Νέα Προοπτική πάρει αυτοδυναμία θα είναι ερώτημα το τι τοποθέτηση θα έχουμε σαν σύλλογος και πολύ περισσότερο θα είναι ερώτημα το αν θα διατηρήσουμε τα κεκτημένα μας.

ΚΝΕ=ΠΚΣ=ΜΑΣ

Παρά τις επαναστατικές κορώνες και τα μεγάλα λόγια για τα 100 χρόνια παράδοσης του ΚΚΕ, αυτή η «αγωνιστική δύναμη» απουσίαζε από μια σειρά αγώνων που έγιναν στο σύλλογό μας. Όχι μόνο αυτό, αλλά πολλές φορές έκαναν δικές τους κινητοποιήσεις λειτουργώντας αντιπαραθετικά και διασπαστικά ως προς το σύλλογο (π.χ. κινητοποίηση στην Κοσμήτορα μια μέρα πριν την Γενική Συνέλευση). Η ΚΝΕ πολύ συχνά χρησιμοποιεί τις δομές του συλλόγου με γραφειοκρατικό τρόπο, με στόχο να τις μετατρέψει σε δικές τις κλειστές δομές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι κάθε χρόνο προτείνει την εκλογή συγκεκριμένων ατόμων με την ιδιότητα της «επιτροπής έτους» αντί να ενθαρρύνουν τους φοιτητές να κάνουν κτήμα τους τις δομές του συλλόγου.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ

Το πολιτικό σχέδιο των Αγωνιστικών Κινήσεων μέσα στην σχολή μας στηρίζεται στην εξής πρακτική. Άσκηση ανυπόστατης κριτικής σε όλες τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις της σχολής. Έπειτα, με πρόσχημα αυτό, κάνουν την επιλογή να κινούνται μόνοι τους προβάλλοντας ένα αριστερίστικο προσωπείο. Αυτό μέσα στον σύλλογο αποδεικνύεται αναποτελεσματικό, γιατί δεν στηρίζεται στην μαζικότητα και στην συλλογικότητα των οργάνων του συλλόγου, τα μοναδικά χαρακτηριστικά αυτών που μπορούν να εγγυηθούν την αποτελεσματικότητά τους. Αξίζει τέλος να σημειωθούν οι αναστροφές που κάνουν στην παρέμβασή τους μέσα στον σύλλογο, αλλάζοντας συνεχώς κατεύθυνση με σκοπό να ενσωματώσουν δυναμικό του συλλόγου αντί να το κινητοποιήσουν και να το ριζοσπαστικοποιήσουν.

22359184_10156712836003761_291546111_nΩς πολιτικός χώρος βάζουμε πάνω απ’ όλα στόχο την προάσπιση των συλλογικών μας συμφερόντων, των κεκτημένων μας σε εκπαίδευση και εργασία. Μπορεί φέτος να δώσαμε αρκετές μάχες, κάποιες από αυτές να κερδήθηκαν και άλλες όχι, όμως είναι σημαντικό την επαύριο να είμαστε έτοιμοι για τις μάχες που θα έρθουν και να τις δώσουμε όλοι μαζί! Γιατί διεκδικούμε να είμαστε κομμάτι ενός συλλόγου ζωντανού και δημοκρατικού, στις διαδικασίες του οποίου θα βλέπουν τον εαυτό τους οι φοιτητές. Διεκδικούμε να σπουδάζουμε ανθρώπινα, να ζούμε ανθρώπινα και να έχουμε προοπτική για δουλειά και ειδικότητα με αξιοπρέπεια στη Ελλάδα. Διεκδικούμε ποιοτική περίθαλψη για τους ασθενείς μας, η οποία θα παρέχεται σε όλους ανεξαιρέτως! Διεκδικούμε να μη γίνουμε μια χαμένη γενιά, μια γενιά που δεν έζησε! Διεκδικούμε ακόμα στήριξη και ενίσχυση μιας Αριστεράς ριζοσπαστικής, που δίνει  αγώνες μέχρι να πετύχει νίκες και όχι μέχρι να καρπωθεί πολιτικά οφέλη, μιας Αριστεράς ανεξάρτητης από τα αστικά κόμματα και τα καθηγητικά συμφέροντα, μιας Αριστεράς ενωτικής, που μέσα από τα ανεξάρτητα αριστερά σχήματα ενώνει ισότιμα όλους τους αγωνιστές του φοιτητικού κινήματος. Μιας Αριστεράς που παρεμβαίνει ακόμα και όταν οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές με το θάρρος ότι μπορεί να παρέμβει σε αυτές και να τις μετασχηματίζει. Για όλους αυτούς τους λόγους καλούμε σε στήριξη στις εκλογές τις 16 Μάη με το θάρρος όλων των αγώνων που δώσαμε και το όραμα για εκείνους που θα ακολουθήσουν.

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ/ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΡΙ.Σ. – Π.Α.Φ. εαακ

cropped-cropped-ceb1cf81ceb9cf83final.jpg

Advertisements
Posted in Φοιτητικές εκλογές | Leave a comment

Αποτίμηση Τετάρτου Έτους (2017-2018)

Καθώς φτάνει στο τέλος του αυτό το ακαδημαϊκό έτος, γόνιμο θα ήταν να εξετάσουμε τις καταστάσεις και τις επιλογές που πήραμε ως έτος εν είδει απολογισμού.

Μπαίνοντας στις κλινικές ήρθαμε πρώτη φορά σε επαφή με το πώς ασκείται όντως η Ιατρική, εκτός αμφιθεάτρου και στείρας θεωρίας. Έτσι, συν τοις άλλοις, αντιμετωπίσαμε και την ισχύ του γιατρού ως θεραπευτή, αλλά και ως εκπαιδευτικού μέσα στα νοσοκομεία. Διαπιστώσαμε ότι υπάρχουν περιπτώσεις γιατρών που χρησιμοποιούν αυτή την εξουσία με τρόπο που πλήττει βασικά κεκτημένα, όπως την ισότητα των φυλών και των φύλων. Σε μία από αυτές τις περιπτώσεις, επιλέξαμε ως έτος να δώσουμε μάχη με την εγκαθιδρυμένη συμπεριφορά χειρουργού του Ιπποκρατείου, ο οποίος μείωνε σε ακραίο βαθμό τόσο ασθενείς και φοιτητές του βάσει φυλετικών (πχ Μπαγκλαντεσιανούς) ή κοινωνικών χαρακτηριστικών τους, όσο και συναδέλφους του, λόγω σεξιστικών αντανακλαστικών του.

Σε αυτή την περίπτωση, κατόπιν υπερψήφισης σχετικού ψηφίσματος σε συνέλευση έτους, κάναμε κινητοποίηση στον διευθυντή της κλινικής, με επίδικο να πάψει να διδάσκει αυτός ο χειρουργός. Ήταν μια πολιτική επιλογή του έτους να υποστηρίξει σχετικά αυτονόητα πράγματα, όπως την ισότητα και το σεβασμό. Η κινητοποίηση που έγινε είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση του εν λόγω καθηγητή από την εκπαίδευση για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Ήταν μία νίκη, με την έννοια ότι για πρώτη φορά αυτός συνάντησε μια μορφή αντίστασης στις πρακτικές του, κάτι που θέλαμε να λειτουργήσει ως μήνυμα για τον ίδιο και για όσους άλλους αναπαράγουν παρόμοιες αντιλήψεις. Το επίδικο δεν επιτεύχθηκε πλήρως, εφόσον αυτός επέστρεψε στην διδασκαλία, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι ήταν η πρώτη φορά που έγινε μια παύση για τέτοιους λόγους. Αυτό στηρίχθηκε πράγματι στην σχετική απόφαση έτους αλλά και στην αποφασιστικότητα της κινητοποίησης, γεγονότα που θορύβησαν όντως την σχετική έδρα.

Μία δεύτερη μάχη που κληθήκαμε να δώσουμε αφορά την έδρα της προληπτικής. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με παιδιά από μεγαλύτερα έτη, η έδρα, άτυπα, καθιστά υποχρεωτικές τις εκτός σχολής δράσεις της μειώνοντας τον βαθμό όσων δεν συμμετείχαν Επίσης έχει αναφερθεί μείωση όλων των βαθμών προς τα κάτω, κάτι που η έδρα προσπαθεί να συγκαλύψει με το να μην επιτρέπει στους φοιτητές να έχουν πρόσβαση στα γραπτά τους. Έτσι στην τελευταία συνέλευση έτους πήραμε απόφαση που διεκδικεί δέσμευση από την έδρα ότι τίποτα από τα παραπάνω δεν θα συμβεί φέτος. Ουσιαστικά πρόκειται για μια διεκδίκηση κατά της επιπλέον εντατικοποίησης, για μια κίνηση προς την κατεύθυνση περιφρούρησης ενός ανθρώπινου ρυθμού. Αυτό περιλαμβάνει την συνειδητοποίηση ότι δεν είναι στο χέρι κάθε έδρας να προσθέτει δράσεις εκτός σχολής, οι οποίες περιλαμβάνουν μάλιστα συνεργασία με ΜΚΟ και εκπόνηση εργασιών για μέλη ΔΕΠ. Περιλαμβάνει την συνειδητοποίηση ότι οι φοιτητές πρέπει να έχουν λόγο για το πώς και με τι όρους γίνονται τα μαθήματα και ότι είναι σε θέση να αποφασίσουν ποια δεν είναι προς όφελός τους.

Στην κινητοποίηση που έγινε για αυτό το ζήτημα την περασμένη Παρασκευή ζήσαμε ένα θέατρο του παραλόγου, με την υπεύθυνη του μαθήματος να κρύβεται στο γραφείο της ενώ ο γραμματέας της μας έλεγε ότι λείπει, να τρέχει κατόπιν στα σκαλιά, να σπρώχνει την πόρτα για να μας εμποδίσει να μπούμε στην αίθουσα όπου δίδασκε και τέλος να φωνάζει και να μας σπρώχνει όταν μπήκαμε μέσα. Προφανώς δεν είχε καμιά διάθεση να μας ακούσει και είπε ότι θα μας απαντήσει γραπτά, όταν της στείλουμε την απόφαση με e-mail. Η απόφαση έχει σταλεί, οπότε μένει να κινητοποιηθούμε ξανά στην έδρα, (η οποία μάλλον δεν θα δεσμευτεί επίσημα), ή και στην ΓΣΤ. Είναι σημαντικό να επιμείνουμε σε αυτό το ζήτημα, και για τους λόγους που αναφέρθηκαν, αλλά και επειδή παρόμοιες φοιτητικές πιέσεις στην ίδια έδρα για αυτές τις δράσεις είχαν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Από τις παραπάνω μάχες η πρώτη δύναμη της σχολής, η Ν. Προοπτική απείχε. Βαδίζοντας στον δρόμο της προσωπικής επιδίωξης συμφερόντων, δεν εκπλήσσει ότι αποφεύγει να συγκρουστεί με καθηγητές προς όφελος του έτους. Και έτσι, ενώ το πρώτο ψήφισμα το καταψήφισε, αφήνοντας από πλευράς της ανεξέλεγκτες αυτές τις συμπεριφορές, το δεύτερο το ψήφισε για τα μάτια του κόσμου, ενώ φυσικά δεν συμμετείχε έμπρακτα στην κινητοποίηση. Η ΚΝΕ , από την άλλη, ήταν απούσα από τα ζητήματα του έτους όλη την χρόνια, αφού ποτέ δεν πρότεινε κάτι για το έτος. Και ενώ στήριξε την πρώτη απόφαση, στην έδρα της προληπτικής δεν εμφανίστηκε καν, αφού αντ’ αυτού έτρεχε την ίδια ώρα τις φοιτητικές εκλογές.

Εμείς ως πολιτική δύναμη προσπαθούμε και θα προσπαθούμε και στα επόμενα έτη να περιφρουρούμε τα φοιτητικά συμφέροντα. Αυτοκριτικά, θα θέλαμε να έχουμε τρέξει κι άλλες παρόμοιες κινητοποιήσεις, γιατί η περίπτωση του χειρουργού δεν είναι μεμονωμένη αλλά έτσι κι αλλιώς βασίζεται σε ευρύτερη θεώρηση σχετικά με την θέση και τον ρόλο του γιατρού. Με την στήριξη του έτους, όχι μόνο στις εκλογές, αλλά σε κάθε μάχη που έχουμε να δώσουμε, θα αγωνιζόμαστε ενάντια στην καθηγητική αυθαιρεσία, με πρόσημο ποιοτικές σπουδές, δημόσιες και δωρεάν για τις οποίες οι φοιτητές θα έχουν λόγο.

Μπορεί λοιπόν να δώσαμε μέσα στη χρονιά πολλές μάχες και κάποιες από αυτές να τις κερδίσαμε και κάποιες όχι. Όμως το πιο σημαντικό είναι να μπορούμε την επαύριο να είμαστε εδώ και να δώσουμε όλες τις μάχες που έρχονται συλλογικά και με τόλμη. Αγώνες για ανθρώπινες σπουδές, υγεία για όλους και δουλειά με αξιοπρέπεια. Αγώνες για όσα προσπαθούν να στερήσουν από τη γενιά μας. Και κυρίως αγώνες που δε θα τους δώσει ο καθένας μόνος του αλλά όλοι μαζί. Για όλους αυτούς τους λόγους ψηφίζουμε –στηρίζουμε την Ενωτική Πρωτοβουλία ΑΡΙΣ-ΠΑΦ εαακ στις εκλογές στις 16 Μαΐου.

cropped-cropped-ceb1cf81ceb9cf83final.jpg

Posted in Φοιτητικές εκλογές | Leave a comment

Αποτίμηση Τρίτου Έτους (2017-2018)

Φέτος ως φοιτητές του 3ου έτους, αλλά και στην σχολή μας γενικότερα, ήρθαμε αντιμέτωποι με διάφορα ζητήματα τα οποία έπλητταν την φοιτητική μας καθημερινότητα. Ορισμένα από αυτά επιλύθηκαν αποτελεσματικά ακριβώς γιατί επιλέξαμε να τα επιλύσουμε συλλογικά και ορισμένα από αυτά όχι.

Αρχικά, στην πρώτη συνέλευση έτους που κάναμε, ψηφίσαμε πρόγραμμα εξεταστικής, το οποίο μάθαμε ότι δεν έγινε δεκτό από την γραμματεία. Αυτό δεν ήταν τυχαίο, προϊόν ασυνεννοησίας, ούτε πρωτοβουλιακή κίνηση κάποιου διοικητικού της γραμματείας. Έγινε την ίδια στιγμή που ο πρόεδρος της σχολής και οι καθηγητές έχουν κάνει ξεκάθαρο τα τελευταία δύο χρόνια ότι έχουν σαν στόχο να περιορίσουν την διάρκεια των εξεταστικών μας και ενδεχομένως την δυνατότητα να βγάζουμε μόνοι μας πρόγραμμα εξεταστικής. Αυτό το αποδεικνύει και η δήλωση του κ. Σφηκάκη στην ΓΣΤ σύμφωνα με την οποία οι εξεταστικές θα πρέπει να περιοριστούν στις 2-3 εβδομάδες. Να θυμηθούμε εδώ ότι είμαστε η μόνη σχολή στην οποία οι φοιτητές καθορίζουν το πρόγραμμα της εξεταστικής, κάτι που καταλαβαίνουμε ότι έχει συντελέσει, μαζί με τις πτυχιακές εξετάσεις, στο να έχουμε τον μικρότερο όρο αποφοίτησης (6,5 χρόνια). Αυτό δεν μας το χάρισε η σχολή, αλλά είναι κάτι που διεκδικήσαμε και κερδίσαμε συλλογικά πριν από χρόνια, οπότε είναι στο χέρι μας το αν θα το διατηρήσουμε ή όχι. Εμείς φέτος αποφασίσαμε να υπερασπιστούμε αυτό το κεκτημένο μας, γι αυτό και κάναμε κινητοποίηση με απόφαση συνέλευσης έτους, στον πρόεδρο της σχολής και στην ΓΣΤ, με αποτέλεσμα να δεχτεί η γραμματεία το πρόγραμμά μας. Έτσι, αποδείξαμε με έμπρακτο τρόπο ότι δεν παραχωρούμε εύκολα κατί που κερδίσαμε.

Η συνέχεια της ιστορίας μας βέβαια ήταν ακόμα πιο ταραχώδης, γιατί αμέσως μετά την εξεταστικής μας, μάθαμε ότι ο κ. Τζιούφας άλλαξε αυθαίρετα τα αποτελέσματα της ΠΑΦΥΣ, επειδή όπως είπε, ήταν εύκολα τα θέματα και κανονικά θα κόβονταν μόνο τέσσερεις φοιτητές. Μείωσε δηλαδή κατά μία μονάδα τους βαθμούς όλων των φοιτητών, με αποτέλεσμα να κοπούν φοιτητές  που είχαν απαντήσει σωστά στα μισά πολλαπλής επιλογής. Στις κινητοποιήσεις που αποφασίσαμε και κάναμε ως έτος, αντιμετωπίσαμε μια προκλητική στάση από τους καθηγητές της ΠΑΦΥΣ, οι οποίοι δήλωναν ότι δεν δέχονταν την απόφαση του έτους μας για αναβαθμολόγηση αλλά και ότι από εδώ και πέρα το μάθημα θα είναι δύσκολο και θα εξετάζεται έτσι κι εμείς θα πρέπει απλά να το δεχτούμε. Επίσης δεν απάντησαν καθόλου στο γεγονός ότι αυτή η αλλαγή έγινε αυθαίρετα και οι φοιτητές πληροφορήθηκαν για αυτή μόνο αφότου είχαν εξεταστεί και ενδεχομένως κοπεί. Όσο λοιπόν κι αν οι καθηγητές προσπάθησαν να «ντύσουν» την αλλαγή αυτή με επιστημονικά επιχειρήματα, σχεδιάζοντας την περιβόητη καμπύλη των αποτελεσμάτων, πραγματικός στόχος τους, όπως φάνηκε και στην ΓΣΤ ήταν να δυσκολέψουν την εξέταση στο μάθημα της ΠΑΦΥΣ.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό συνέβη μετά την αλλαγή του Προγράμματος Σπουδών, που συνέπτυξε το μάθημα σε ένα εξάμηνο. Η έδρα για να κερδίσει χώρο μέσα στο νέο Πρόγραμμα Σπουδών, (επομένως για δικά τους συμφέροντα και όχι των φοιτητών), αποφάσισε να δημιουργήσει ένα μάθημα με μεγάλη ύλη και δύσκολη εξέταση. Την ίδια στιγμή βέβαια δεν είδαμε να αλλάζουν τα εργαστήρια της ΠΑΦΥΣ, τα οποία είναι στην ουσία υποχρεωτικά αμφιθέατρα και τα οποία όλα αυτά τα χρόνια οι φοιτητές τα κρίνουν μη βοηθητικά. Το γεγονός πως οι βαθμοί μας τελικά δεν άλλαξαν δεν ήταν δεδομένο ότι θα συμβεί. Από την στιγμή που στην πρώτη κινητοποίηση συμμετείχε ένα μεγάλο κομμάτι του έτους, αν συνεχίζαμε εξίσου μαζικά και στην δεύτερη κινητοποίηση, ή βγάζαμε Γενική Συνέλευση για αυτό το θέμα, οι καθηγητές θα είχαν πιεστεί πολύ περισσότερο. Το ότι τελικά δεν υλοποιήσαμε την απόφαση του έτους μας, όχι μόνο άφησε μια αυθαιρεσία αναπάντητη, αλλά άφησε και ένα κακό προηγούμενο στην εξέταση της ΠΑΦΥΣ για όλα τα υπόλοιπα έτη.

Στη συνέχεια της χρονιάς προέκυψαν βέβαια και άλλα ζητήματα, όπως το ζήτημα του Ευγενιδείου, το οποίο μας αφορά άμεσα, και αφού θα διδασκόμαστε του χρόνου σε αυτό το νοσοκομείο. Αυτό το νοσοκομείο είναι σημαντικό να πούμε ότι είναι το μοναδικό ιδιωτικό νοσοκομείο στο οποίο κάνουμε κλινικές. Χρόνια τώρα έχει γίνει γνωστή μια κατάσταση διαφθοράς και διαπλοκής, με ασθενείς να καταγγέλλουν υπερκοστολόγηση εξετάσεων και επεμβάσεων και γιατρούς να διαπλέκονται με φαρμακευτικές εταιρείες. Επίσης οι εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι για μήνες, δεν έχουν βασικά εργασιακά δικαιώματα με αποκορύφωμα την διοίκηση να φέρνει μπράβους για να κατεβάσει πανό διαμαρτυρίας τους. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι σε ένα τέτοιο νοσοκομείο δεν μπορεί να δεχόμαστε να κάνουμε κλινικές, ακριβώς γιατί αυτό που θα μάθουμε θα είναι να εκμεταλλευόμαστε τους ασθενείς, να κοιτάμε μόνο τα ατομικά μας συμφέροντα και όχι να θεραπεύουμε. Θα μαθαίνουμε να δουλεύουμε χωρίς δικαιώματα και χωρίς την δυνατότητα να έχουμε συλλογικές διεκδικήσεις. Γι αυτό και δεν μπορούμε να αδιαφορούμε ως έτος για την κατάσταση αυτή με την δικαιολογία ότι είναι καλή κλινική εκπαιδευτικά, γιατί άλλωστε οι φοιτητές οι φοιτητές που διδάσκονται εκεί δεν είναι καθόλου ικανοποιημένοι.

Πιο πρόσφατα αυτό το οποίο προέκυψε ήταν το ζήτημα των στηθοσκοπίων τα οποία αρχικά δεν παρέχονταν από τη σχολή, αλλά μετά από συνεχόμενες κινητοποιήσεις τα τελευταία χρόνια δίνονται στους φοιτητές.Το να παίρνουμε τα στηθοσκόπια μας έγκαιρα, στην αρχή της άσκησής μας στις κλινικές, δεν είναι κάτι δεδομένο, αλλά το πετύχαμε φέτος και επειδή το προηγούμενο έτος τα είχε διεκδικήσει συλλογικά. Να πούμε εδώ ότι δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε δηλώσεις του κ. Σφηκάκη και της σχολής, αλλά πρέπει όλοι και όλες να διασφαλίσουμε ότι αυτή η δέσμευση θα γίνει πράξη. Αυτό δεν θα το διασφαλίσουν ένα δύο άτομα στους οποίους αναθέτουμε το ζήτημα, αλλά αν δεν πιέσουμε μαζικά είναι πιθανό εμείς ή το επόμενο έτος να μην πάρουμε στηθοσκόπια.

Βλέποντας την στάση των πολιτικών δυνάμεων του έτους, κατ’ αρχήν η Ν. Προοπτική, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά τον ρόλο της, έδειξε αδιαφορία για το συμφέρον των φοιτητών και δεν εμφανίστηκε σε καμία από τις κινητοποιήσεις για όλα τα παραπάνω ζητήματα. Πέρα από πάρτι στο toyroom, εκδρομές  και εξασφάλιση των προσωπικών τους συμφερόντων, η Ν. Προοπτική δεν έδειξε να ασχολείται με κάτι άλλο.

Από την άλλη, η ΚΝΕ στην τελευταία συνέλευση έτους, πρότεινε να εκλέξουμε εκπροσώπους από κάθε κλινική, κάτι το οποίο δεν εφαρμόζεται αφού δεν υφίσταται «σύλλογος» για την κάθε κλινική, αναθέτει την ευθύνη αλλά και την επιλογή για επίλυση ζητημάτων που αφορούν όλο το έτος σε συγκεκριμένα άτομα και επίσης είναι αντίθετο με την απόφαση που είχαμε πάρει ήδη από το πρώτο έτος για ανοιχτή επιτροπή και συμμετοχή όλων των φοιτητών στο κάλεσμα σε συνέλευση, στις κινητοποιήσεις κλπ. Σε αυτή την πρόταση συμφώνησαν και οι Αγ. Κινήσεις, παρότι την διατύπωσαν διαφορετικά, κάτι το οποίο έγινε καθαρά για μικροπολιτικούς λόγους, δηλαδή για να κερδίσουν χώρο κάποια άτομα μέσα στο έτος.

Μπορεί λοιπόν να δώσαμε μέσα στη χρονιά όλες αυτές τις μάχες και κάποιες από αυτές να τις κερδίσαμε και κάποιες όχι. Όμως το πιο σημαντικό είναι να μπορούμε την επαύριο να είμαστε εδώ και να δώσουμε όλες τις μάχες που έρχονται συλλογικά και με τόλμη. Αγώνες για ανθρώπινες σπουδές ,υγεία για όλους και δουλειά με αξιοπρέπεια. Αγώνες για όσα προσπαθούν να στερήσουν από τη γενιά μας. Και κυρίως αγώνες που δε θα τους δώσει ο καθένας μόνος του αλλά όλοι μαζί. Για όλους αυτούς τους λόγους ψηφίζουμε –στηρίζουμε την Ενωτική Πρωτοβουλία ΑΡΙΣ-ΠΑΦ εαακ στις εκλογές στις 16 Μαΐου!

cropped-cropped-ceb1cf81ceb9cf83final.jpg

Posted in Φοιτητικές εκλογές | Leave a comment

Αποτίμηση Πρώτου Έτους (2017-2018)

Πλησιάζουν οι φοιτητικές εκλογές και ως πρωτοετείς φοιτητές θα κληθούμε να συμμετάσχουμε σε αυτές για πρώτη φορά. Όλοι μας ξέρουμε τις μαθητικές εκλογές οι οποίες αναδείκνυαν τους πιο «δημοφιλείς» μαθητές σε μέλη του δεκαπενταμελούς, του οποίου η πιο σοβαρή αρμοδιότητα ήταν η διοργάνωση της «πενταήμερης» εκδρομής. Στις φοιτητικές εκλογές, αντίθετα, κρίνονται όχι πρόσωπα αλλά πολιτικά σχέδια τα οποία δοκιμάστηκαν μέσα στην ακαδημαϊκή χρονιά. Άρα η ψήφος στις φοιτητικές εκλογές θα πρέπει να επιλέγει το πολιτικό σχέδιο εκείνο που έφερε τα καλύτερα αποτελέσματα για τα συμφέροντα των φοιτητών.

Από το πρώτο κιόλας μάθημα στην Ιατρική, ενημερωθήκαμε ότι θα είμαστε το έτος το οποίο θα ακολουθούσε το καινούριο πρόγραμμα σπουδών για πρώτη φορά. Ένα πρόγραμμα σπουδών που άλλαξε παρά την θέληση των φοιτητών. Δεν αργήσαμε επίσης να καταλάβουμε ότι το πρόγραμμα αυτό είχε πολλές προβληματικές. Συγκεκριμένα βρεθήκαμε να διδασκόμαστε μαθήματα για τα οποία δεν δικαιούμασταν συγγράμματα που να καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες μας. Πέραν όμως από αυτό, τα νέα μαθήματα εφόσον προέκυψαν από την συγχώνευση άλλων είχαν αρχικά απροσδιόριστη ύλη. Έκτος όμως από αυτά, στο δεύτερο εξάμηνο βρισκόμαστε να έχουμε μαθήματα και εργαστήρια από τις 8 το πρωί μέχρι και τις 5 το απόγευμα, τη στιγμή που μέχρι και πέρυσι όλα τα μαθήματα τελείωναν το αργότερο στις 2 το μεσημέρι. Αυτό δείχνει πως το καινούριο πρόγραμμα σπουδών είναι πολύ πιο εντατικοποιημένο από το παλιό. Σε μια προσπάθεια να έχουμε μια πιο ανθρώπινη καθημερινότητα, να ξέρουμε τι έχουμε να διαβάσουμε για τις εξετάσεις μας αλλά και να μπορούμε να το διαβάσουμε, προχωρήσαμε σε μια σειρά συλλογικών κινήσεων όπως οι συνελεύσεις ετών. Μετά από μια σειρά μαζικών κινητοποιήσεων στον Πρόεδρο και τις αντίστοιχες έδρες της σχολής, καταφέραμε να εξασφαλίσουμε καθορισμένη και βιώσιμη ύλη για όλα τα μαθήματα και συγγράμματα – σημειώσεις που να την καλύπτουν.

Πέραν της εντατικοποίησης όμως, παρατηρήσαμε πως πολλοί συμφοιτητές μας, οι οποίοι παρόλο που είχαν εισαχθεί στη σχολή, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο δεν είχαν την δυνατότητα να σπουδάσουν με τους ίδιους όρους με τους υπόλοιπους φοιτητές. Από την μία έχουμε τους μεταγραφέντες φοιτητές, οι οποίοι στο πρώτο εξάμηνο δεν είχαν την δυνατότητα να παρακολουθήσουν τα εργαστήριά τους και κατά συνέπεια να εξεταστούν στα μαθήματά τους. Από την άλλη έχουμε τους συμφοιτητές μας με ειδικές ανάγκες οι οποίοι δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στους χώρους των μαθημάτων/εργαστηρίων λόγω της έλλειψης των αντίστοιχων υποδομών. Και σε αυτή την περίπτωση στη βάση συνελεύσεων έτους κάναμε μαζικές κινητοποιήσεις έχοντας την στήριξη όλου του συλλόγου και εξασφαλίσαμε ότι όντως αυτά τα προβλήματα θα λυθούν και οι φοιτητές αυτοί θα σπουδάζουν ανεμπόδιστα.

Οι περισσότεροι μπήκαμε στη σχολή με όραμα να παρέχουμε υγεία στον συνάνθρωπό μας. Παρόλα αυτά συνειδητοποιούμε ότι οι μνημονιακές πολιτικές, που εφαρμόζει η κυβέρνηση με τις επιταγές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. στέκονται εμπόδιο σε αυτό. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η υποστελέχωση των νοσοκομείων, το κλείσιμο αυτών, η έλλειψη σε βασικό ιατροφαρμακευτικό εξοπλισμό, η απαξίωση των όρων εργασίας του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού. Ως κομμάτι ενός δυνατού συλλόγου συμβάλλαμε στους αγώνες που έγιναν στην υγεία από τη διεκδίκηση για δωρεάν και δημόσια περίθαλψη σε όλους μέχρι την προοπτική μας να έχουμε μια αξιοπρεπή και σταθερή δουλειά στη χώρα μας.

Ας δούμε λοιπόν και τα πολιτικά σχέδια των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων:

Νέα Προοπτική: Δεν θα μπορούσαμε να μην της χρεώσουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε τώρα με το πρόγραμμα σπουδών, δεδομένου ότι πέρυσι προωθούσε και πανηγύριζε την αλλαγή του. Ήταν με άλλα λόγια η πολιτική δύναμη που εγγυήθηκε ότι αυτό θα αλλάξει εις βάρος των φοιτητών. Σαν να μην έφτανε όμως αυτό, υποτιμούσε συνεχώς τις κινητοποιήσεις μας ως έτος, αφού σπάνια τις στήριζε. Όταν το έκανε, δεν επιχειρούσε να λυθούν τα προβλήματα του έτους αλλά να μην συγκρουστεί με τους καθηγητές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στο προηγούμενο εξάμηνο η επιθυμία τους να συμβιβαστούμε με την πρόταση του κου. Κρούπη να πληρώσουν οι φοιτητές από την τσέπη τους την εκτύπωση και την διανομή των σημειώσεων του μαθήματος της χημείας. Αυτό ευτυχώς δεν έγινε διότι ως έτος επιμείναμε στο αρχικό αίτημά μας, την εξασφάλιση ΔΩΡΕΑΝ σημειώσεων από τη σχολή. Για την Νέα Προοπτική λοιπόν, το μόνο πρόβλημα που έχουμε ως έτος είναι το πρόγραμμα της εξεταστικής. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι για αυτούς, το πρόγραμμα της εξεταστικής είναι το μόνο θέμα που θα πρέπει να συζητείται στις συνελεύσεις έτους. Σε συνελεύσεις στις οποίες ορίζονται αυτόκλητα ως πρόεδροι, πράγμα αντικαταστατικό και αντιδημοκρατικό. Κατανοούμε λοιπόν πως η ενίσχυση ενός τέτοιου πολιτικού σχεδίου θα έχει ως αποτέλεσμα το να μην μπορούμε ως φοιτητές να διεκδικούμε τα αυτονόητα για τις σπουδές μας, να συμβιβαζόμαστε με την αυθαιρεσία των καθηγητών και γενικότερα να σπουδάζουμε – και αργότερα να εργαζόμαστε – όχι με άξονα τις ανάγκες μας.

ΚΝΕ=ΠΚΣ=ΜΑΣ: Παρά τις επαναστατικές κορώνες και τα μεγάλα λόγια για τα 100 χρόνια παράδοσης του ΚΚΕ, αυτή η «αγωνιστική δύναμη» απουσίαζε από μια σειρά αγώνων που έγιναν στο έτος μας. Συγκεκριμένα δεν είδαμε να ασχολείται αλλά ούτε και να στηρίζει τις κινητοποιήσεις που κάναμε στο Α’ εξάμηνο για τα συγγράμματα και την ύλη. Η μόνη προσέγγιση που έκανε στο σύλλογο ήταν το πώς θα διαφημίσει το «Κόμμα» και όχι να δώσει λύση σε ουσιαστικά προβλήματα που είχαμε να αντιμετωπίσουμε. Συνολικά μπορεί να μιλά για οργανωμένους και δυνατούς συλλόγους, με την πρακτική της όμως τους διασπά και τους αποδυναμώνει. Βλέπουμε την ΚΝΕ, ήδη από την πρώτη συνέλευση έτους μας, να αμφισβητεί αστοιχείωτα την δημοκρατική απόφασή μας να λειτουργούμε με ανοιχτή επιτροπή. Την βλέπουμε πάλι να καλεί αυθαίρετα σε κινητοποιήσεις χωρίς να τις έχει αποφασίσει το έτος απλά και μόνο γιατί το αποφάσισε το κομματικό τους γραφείο. Όλο αυτό είναι απότοκο της αυτοαντίληψής τους ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια την οποία κάθε φοιτητής θα πρέπει να ασπαστεί.

Αγωνιστικές Κινήσεις: Το πολιτικό σχέδιο των Αγωνιστικών Κινήσεων μέσα στην σχολή μας στηρίζεται στην εξής πρακτική. Άσκηση ανυπόστατης κριτικής σε όλες τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις της σχολής. Έπειτα, με πρόσχημα αυτό, κάνουν την επιλογή να κινούνται μόνοι τους προβάλλοντας ένα αριστερίστικο προσωπείο. Αυτό μέσα στον σύλλογο αποδεικνύεται αναποτελεσματικό. Είναι αναποτελεσματικό γιατί δεν στηρίζεται στην μαζικότητα και στην συλλογικότητα των οργάνων του συλλόγου, τα μοναδικά χαρακτηριστικά αυτών που μπορούν να εγγυηθούν την αποτελεσματικότητά τους. Αξίζει τέλος να σημειωθούν οι αντιφάσεις και οι αναστροφές που κάνουν στην παρέμβασή τους μέσα στον σύλλογο. Με απλά λόγια αλλάζουν συνεχώς κατεύθυνση με σκοπό να ενσωματώσουν δυναμικό του συλλόγου αντί να το κινητοποιήσουν και να το ριζοσπαστικοποιήσουν.

Μπορεί λοιπόν να δώσαμε μέσα στη χρονιά πολλές μάχες και κάποιες από αυτές να τις κερδίσαμε και κάποιες όχι. Όμως το πιο σημαντικό είναι να μπορούμε την επαύριο να είμαστε εδώ και να δώσουμε όλες τις μάχες που έρχονται συλλογικά και με τόλμη. Αγώνες για ανθρώπινες σπουδές, υγεία για όλους και δουλειά με αξιοπρέπεια. Αγώνες για όσα προσπαθούν να στερήσουν από τη γενιά μας. Και κυρίως αγώνες που δε θα τους δώσει ο καθένας μόνος του αλλά όλοι μαζί. Για όλους αυτούς τους λόγους ψηφίζουμε –στηρίζουμε την Ενωτική Πρωτοβουλία ΑΡΙΣ-ΠΑΦ εαακ στις εκλογές στις 16 Μαΐου.

cropped-cropped-ceb1cf81ceb9cf83final.jpg

Posted in Φοιτητικές εκλογές | Leave a comment

Πτυχιακές Εξετάσεις: Οι νέες εξελίξεις

Στην τελευταία ΓΣΤ (όργανο των καθηγητών που αποφασίζει για ζητήματα της σχολής), τέθηκε από τους φοιτητές το θέμα των πτυχιακών.  Είναι ένα ζήτημα το οποίο απασχολεί εδώ και χρόνια τους φοιτητές γιατί εξασφαλίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό τον χαμηλό όρο αποφοίτησης της Ιατρικής Αθήνας (6.5 χρόνια).

Οι πτυχιακές στην σχολή μας είναι 5 και σε αυτές συμμετέχουν οι 6οετείς και οι επί πτυχίω φοιτητές. Είναι οι 3 κανονικές (χειμερινή, εαρινή και Σεπτεμβρίου)  και δύο εμβόλιμες.

Αυτό καθιερώθηκε πριν από περίπου μία δεκαετία, μετά από έντονους φοιτητικούς αγώνες. Με αυτό τον τρόπο, κατάφερε ο Σύλλογος μας να διασφαλίσει ότι οι φοιτητές θα δίνουν ακόμα και το ίδιο μάθημα 5 φορές σε ένα ακαδημαϊκό έτος, με αποτέλεσμα να το περνάνε πιο εύκολα και έτσι να παίρνουν νωρίς πτυχίο. Αν αυτό δεν συνέβαινε, ο μέσος όρος αποφοίτησης της σχολής θα ήταν τουλάχιστον 7 με 7.5 χρόνια όπως συμβαίνει στις υπόλοιπες ιατρικές σχολές της επαρχίας.

Είναι λοιπόν σαφές ότι οι πτυχιακές εξετάσεις είναι πλεονέκτημα που έχουν κερδίσει οι φοιτητές του ΣΦΙΑ. Ωστόσο κατά καιρούς, και ιδίως με αφορμή το νέο Πρόγραμμα Σπουδών, οι καθηγητές της σχολής θέλουν να τις κόψουν. Εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια, είτε με μεμονωμένες κινήσεις, που ωστόσο βρίσκουν σύμφωνη την διοίκηση της σχολής (πχ κλινική θεραπευτικής),  είτε με συνολικότερες,  οι καθηγητές οδεύουν σε αυτή την κατεύθυνση. Σε αυτό το διάστημα οι φοιτητές, με παραστάσεις διαμαρτυρίας έχουν καταφέρει να εμποδίσουν αυτήν την εξέλιξη.

Την προηγούμενη εβδομάδα έγινε μια κινητοποίηση στην γραμματεία  και την Παρασκευή στην ΓΣΤ για αυτό το θέμα. Συγκεκριμένα, σε αυτό το εξάμηνο,  οι 6οετείς φοιτητές διαπίστωσαν ότι δεν μπορούν να δηλώσουν μαθήματα και των δύο εξαμήνων στο my studies, κάτι που σημαίνει ότι δεν θα διεξάγονταν όλες οι πτυχιακές και αρκετοί φοιτητές θα καθυστερούσαν να πάρουν το πτυχίο τους τουλάχιστον ένα εξάμηνο. Οι αντιδράσεις ήταν έντονες αλλά και συλλογικές, κλίμα το οποίο μεταφέρθηκε και πίεσε την διοίκηση της σχολής. Έτσι, αρχικά δήλωνε ότι υπάρχει απόφαση η οποία πάρθηκε εν αγνοία των φοιτητών, σύμφωνα με την οποία δεν μπορούν να δηλωθούν μαθήματα και των δύο εξαμήνων. Εν τέλει, όμως, ο κ. Σφηκάκης ύστερα από την πίεση που του ασκήθηκε αναγκάστηκε να δεσμευτεί γραπτά ότι οι πτυχιακές θα διατηρηθούν κανονικά.

Σε αυτές τις κινητοποιήσεις αξίζει να δούμε και το τι έκανε η Νέα Προοπτική, η πρώτη δύναμη της σχολής, η δύναμη που εγγυήθηκε την αλλαγή του προγράμματος σπουδών εις βάρος των φοιτητών. Αυτή η παράταξη αν και υπέγραψε στο Δ.Σ. και για τις δύο κινητοποιήσεις, στη μια δεν ήρθε καν, ενώ στην άλλη ήρθαν μόνο δύο άτομα για να πουν ότι πήγε κάποιος! Παχιά λόγια και από πράξεις…

Πέρα από την χαμηλό όρο αποφοίτησης πάντως, αυτές οι εξετάσεις διασφαλίζουν και μια πιο ανθρώπινη ζωή στους φοιτητές, με λιγότερο άγχος και μεγαλύτερη δυνατότητα διαχείρισης του χρόνου και του διαβάσματός τους. Είναι ένα εμπόδιο στην εντατικοποίηση που προβάλλει η σχολή ως ποιοτική αναβάθμιση της εκπαίδευσης μας. Και το γεγονός ότι οι φοιτητές παλεύουν να τις διασφαλίζουν, σημαίνει ότι αναγνωρίζουν ότι ποιοτικές σπουδές δεν είναι αυτές που επιβάλλουν ακόμα περισσότερο στρες και φόρτο εργασίας.  Ποιοτικές σπουδές είναι αυτές που έχουν ως πρόσημο τους φοιτητές και που καθορίζονται από αυτούς, αφού αυτούς αφορούν και την δική τους καθημερινότητα διαμορφώνουν. Οι πτυχιακές λοιπόν είναι ένα κεκτημένο του συλλόγου μας που τόσα χρόνια κατοχυρώνουμε με τους συλλογικούς μας αγώνες και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να μας το στερήσει.

cropped-cropped-ceb1cf81ceb9cf83final.jpg

Posted in Εκπαίδευση | Tagged | Leave a comment

Αποχή; Όχι, ευχαριστώ

Σε λίγες μέρες πλησιάζουν οι φοιτητικές εκλογές, μια από τις πιο μαζικές διαδικασίες του συλλόγου μας.  Σε αυτές πραγματοποιείται μια αποτίμηση των πολιτικών σχεδίων που έτρεξαν όλη την χρονιά και το σύνολο των φοιτητών αποφασίζει ποιο από αυτά θα επικυρωθεί και θα ενισχυθεί για την επόμενη ακαδημαϊκή χρονιά. Κάθε φοιτητής και κάθε φοιτήτρια έχει δικαίωμα συμμετοχής στις φοιτητικές εκλογές (με εξαίρεση τους φασίστες).

Φοιτητικές εκλογές και φοιτητικές συνελεύσεις

Από τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών κατανέμονται οι έδρες στο διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου (Δ.Σ.) και κρίνεται κατά πόσο ο σύλλογος θα είναι έτοιμος την επόμενη χρονιά να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του. Από το πόσοι φοιτητές θα ψηφίσουν κρίνεται και πόσο ψηλά θα οριστεί η απαρτία της γενικής συνέλευσης του Σ.Φ.Ι.Α.. Άρα μαζικές εκλογές σημαίνουν υψηλή απαρτία, που σημαίνει και μεγαλύτερη και πιο δημοκρατική έκφραση των φοιτητών στις αποφάσεις του συλλόγου.

Η «κοινωνική» ψήφος

Οι φοιτητικές εκλογές σίγουρα δεν είναι μια διαδικασία με την οποία εκλέγονται οι πιο «δημοφιλείς» φοιτητές, όπως συνέβαινε αντίστοιχα με τους «δημοφιλείς» μαθητές στις μαθητικές εκλογές. Αυτή είναι η λογική που καλλιεργούν πολιτικές δυνάμεις οι οποίες προβάλλουν ένα καθαρά κοινωνικό προφίλ για να συγκαλύψουν το ότι είναι πολιτικές. Στο κάτω κάτω, η αποκλειστικά «κοινωνική» αντιμετώπιση των φοιτητών του συλλόγου είναι ένα πολιτικό σχέδιο. Ένα σχέδιο το οποίο εξασφαλίζει την αδράνεια τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται (από εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών μέχρι την καταστρατήγηση των φοιτητικών δικαιωμάτων).

Γιατί όχι στην αποχή;

21984160_287747621631217_144655100_nΤο ότι αυτή η λογική όμως υπάρχει και αναπαράγεται δεν σημαίνει ότι λύση είναι η συνολική καταδίκη της ίδιας της διαδικασίας. Λύση δεν είναι ο μηδενισμός, η παραίτηση και η φυγή από τα κοινά. Λύση δεν είναι η αποχή. Η αποχή, απεναντίας, δίνει τον χώρο στις παραπάνω δυνάμεις να αντιμετωπίζουν τους φοιτητές ως αδρανές σώμα, το οποίο δεν προτίθεται να είναι σε εγρήγορση για την υπεράσπιση των συμφερόντων του και την διατήρηση των κεκτημένων του. Παρόμοιο μήνυμα δίνει και στην κυβέρνηση, από την οποία ξεκινούν και όλες οι αναδιαρθρωτικές κινήσεις μέσα στο ελληνικό πανεπιστήμιο, έτσι και στην Ιατρική σχολή στην οποία φοιτούμε.

Η συμμετοχή στις εκλογές, όπως και στις γενικές συνελεύσεις, σκιαγραφεί ένα δυναμικό φοιτητικό σύλλογο. Αποτυπώνει το ότι οι φοιτητές θα παλέψουν σε κάθε μικρή και μεγάλη μάχη. Σε ένα κοινωνικό σκηνικό όπου τα κυρίαρχα ΜΜΕ, αλλά και πολλοί από τους καθηγητές μας μάς καλούν να γυρίσουμε την πλάτη στην συλλογική πάλη, να πάψουμε να συμμετέχουμε σε εκλογές και συνελεύσεις, εμείς  με τον καθημερινό μας αγώνα και την ψήφο μας πρέπει να απαντήσουμε. Γιατί αποστροφή από τα κοινά σημαίνει παραίτηση από τις ανάγκες μας, παραίτηση σε πολιτικά σχέδια που εις βάρος μας θα δομήσουν ένα Πανεπιστήμιο χωρίς εμάς, το οποίο θα λειτουργεί με ακόμα χειρότερους όρους για τους φοιτητές. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι φοιτητές διαμορφώνουν την σχολή και όχι η σχολή τους φοιτητές.

Στις 16 Μαΐου καλούμε κάθε φοιτητή και κάθε φοιτήτρια να πάρει θέση και να στηρίξει τους φοιτητικούς αγώνες. Με γνώμονα την δημόσια δωρεάν Παιδεία και την δυνατότητα να έχουμε λόγο για το πώς λειτουργεί η σχολή μας, ερχόμαστε και ψηφίζουμε στις φοιτητικές εκλογές.

cropped-cropped-ceb1cf81ceb9cf83final.jpg

 

Posted in Φοιτητικές εκλογές | Leave a comment

LGBTQI+ κίνημα χτες, σήμερα και αύριο

Ως εισαγωγή αυτού του κειμένου δεν θα μπορούσε να μπει τίποτα άλλο παρά μια προσπάθεια επεξήγησης και ερμηνείας των όρων «φύλο» και «σεξουαλικότητα». Όροι οι οποίοι από πολλούς σήμερα συγχέονται. Η σύγχυση αυτή οδηγεί εν τέλει σε παρερμηνείες. Εντούτοις, στη συνέχεια θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρη και η διάκριση μεταξύ του βιολογικού και του κοινωνικού φύλου, δύο πράγματα διαφορετικά τα οποία όμως στην ελληνική γλώσσα περιγράφονται από την ίδια λέξη.

transsymbolΑρχικά, διακρίνουμε το βιολογικό φύλο (sex). Ο λόγος για τον οποίο γίνεται αναφορά πρώτα στο βιολογικό φύλο, είναι ότι αυτό είναι που αποδίδεται σε ένα άτομο από την γέννησή του. Το βιολογικό φύλο του ατόμου είναι γενετικώς καθορισμένο.  Με βάση της σύγχρονες γνώσεις στις βιοεπιστήμες υπάρχουν μόνο δύο βιολογικά φύλα. Ένα άτομο από την γέννησή του χαρακτηρίζεται ως αρσενικό επειδή συγκεντρώνει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά Α, ενώ ένα άτομο χαρακτηρίζεται από την γέννησή του ως θηλυκό επειδή συγκεντρώνει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά Β. Σε ορισμένες περιπτώσεις δεν είναι δυνατή η διάκριση του βιολογικού φύλου του ατόμου από την γέννησή του, αλλά τότε κάνουμε λόγο για ενδεχόμενες βιολογικές-γενετικές βλάβες. Το βιολογικό φύλο ενός ατόμου είναι σημαντικό γιατί με βάση αυτό θα αρχίσει και θα εξελιχθεί η ανατροφή του, δεδομένου ότι στο κάθε βιολογικό φύλο αποδίδεται ένας διαφορετικός κοινωνικός ρόλος, μια διαφορετική τυποποιημένη ταυτότητα.

Η ανατροφή του ατόμου σχετίζεται με το κοινωνικό του φύλο. Το κοινωνικό φύλο είναι πολιτισμικά και κοινωνικά καθοριζόμενο. Σε αντίθεση με τον δυισμό που εμφανίζουν τα βιολογικά φύλα, τα κοινωνικά φύλα μπορούν να είναι περισσότερα από δύο. Με τον όρο κοινωνικό φύλο εννοούμε την αυτοαντίληψη που διαμορφώνει ένα άτομο σχετικά με τον ρόλο που καλείται να αναλάβει μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο. Ο ρόλος αυτός μπορεί να ταυτίζεται ή όχι με τον ρόλο που έχει ανατεθεί εξ αρχής στο άτομο με βάση το βιολογικό του φύλο. Στην πραγματικότητα όλοι οι ρόλοι, που αποδίδονται στα άτομα ανάλογα με το βιολογικό τους φύλο, καθορίζονται με βάση κοινωνικά κριτήρια και όχι βιολογικά δεδομένα. Συγκεκριμένα η Judith Butler θεωρεί πως οι κοινωνικοί ρόλοι των φύλων είναι μια κοινωνική πρακτική που πολλές φορές αποκαλεί ως επιτελεστική. Ως επιτελεστικά ορίζονται όσα εκφωνήματα επιτελούν μέσω της γλώσσας την πράξη στην οποία αναφέρονται.

Με τον όρο σεξουαλικότητα εννοούμε κάτι εντελώς διαφορετικό από το φύλο, χωρίς όμως να είναι εντελώς ασύνδετη με αυτό. Η σεξουαλικότητα αναφέρεται στην ερωτική/συναισθηματική/σωματική έλξη που δέχεται ένα άτομο από τα άτομα του περιγύρου του. Γενικά υπάρχει μια σειρά ορισμών και θεωρήσεων σχετικά με το τι είναι σεξουαλικότητα. Αρχίζοντας με την κανονιστική σεξουαλικότητα αναφερόμαστε στην σεξουαλική δραστηριότητα η οποία σηματοδοτείται από την σύμπτωση μεταξύ κοινωνικά προκρινόμενων/αποδεκτών σεξουαλικών πράξεων και κοινωνικά προκρινόμενων/αποδεκτών κατασκευασμένων φύλων. Με απλά λόγια κανονιστική σεξουαλικότητα είναι αυτή που θεωρεί τον ανδρισμό και την θηλυκότητα συμπληρωματικές ιδιότητες, και καθορίζεται αποκλειστικά από το «βιολογικό πεπρωμένο» των ατόμων, την απόκτηση απογόνων. Ήδη όμως από τις αρχές του 20ου αιώνα άρχισε να ασκείται δριμύτατη κριτική στην κανονιστικότητα αυτή κυρίως από την φεμινιστική θεωρία. Ο Freud με την σειρά του παρατήρησε και θεώρησε πως υπάρχουν παρεκκλίσεις από την κανονιστική σεξουαλικότητα, διότι αυτή είναι η απόληξη για τους ενήλικες μιας μακράς και επώδυνης διαδικασίας, θεωρώντας με αυτό τον τρόπο τις εκφάνσεις της σεξουαλικότητας σφάλματα της κανονιστικής.

Ο  Herbert Marcuse με το έργο του «Έρως και Πολιτισμός» κατάφερε με την σειρά του να ασκήσει κριτική στις καταπιέσεις του ερωτισμού που μάστιζαν τον νεώτερο κόσμο. Ο ίδιος ενέπνευσε δυναμικά, επιτυχή κινήματα για την χειραφέτηση των ομόφιλων ανδρών και γυναικών και των φεμινιστριών. Σταδιακά λοιπόν διαμορφώθηκε μια νέα αντίληψη για την έννοια της σεξουαλικότητας. Η νέα αυτή θεωρία ήταν η Queer ή διαφυλική θεωρία. Με αυτήν την θεωρία αποσυνδέεται εντελώς η σεξουαλικότητα από το βιολογικό φύλο. Καταρρίπτεται η θεωρία της κανονιστικής σεξουαλικότητας. Το άτομο πλέον αποκτά την δυνατότητα να μην ορίζει αυστηρά την σεξουαλικότητα ή ακόμη και το φύλο του. Μετατρέπει την σεξουαλικότητα σε μια ρευστή έννοια που μπορεί να έχει πολλές εκφάνσεις και δεν είναι μια διλημματική κατάσταση, που έχει δύο πόλους. Ετεροφυλοφιλία και ομοφυλοφιλία. Η ρευστότητα αυτή μεταξύ φύλου και σεξουαλικότητας όλο και θα αυξάνει, όσο θα γίνεται αντιληπτό ότι η δεύτερη δεν είναι ούτε ένας απλός κοινωνικός ρόλος ή ούτε ένα βιολογικό χαρακτηριστικό.

αρχείο λήψης

Με την εντύπωση ότι πλέον έχει γίνει αντιληπτή η διάκριση μεταξύ φύλου (βιολογικού και κοινωνικού) και σεξουαλικότητας, καλό είναι να γίνει μια περιεκτική αναδρομή για το πώς φτάσαμε στην χρήση του αρκτικόλεξου ΛΟΑΤΚΙ+/LGBTQI+ για την περιγραφή της κοινότητας. Μέχρι την σεξουαλική επανάσταση της δεκαετίας του 1960, δεν υπήρχε κάποιος όρος που αναφέρονταν στα συγκεκριμένα άτομα. Γενικά υπήρχε ο όρος «τρίτο φύλο» ο οποίος όμως εγκαταλείφθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, διότι υποβίβαζε τα άτομα αυτά ως προσωπικότητες. Μετά από αυτό, τα άτομα της κοινότητας άρχισαν να οργανώνουν τα δικαιώματά τους και να διεκδικούν μια μη προσβλητική ή υποτιμητική ονομασία. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ο όρος ομοφυλόφιλος, ο οποίος επειδή επίσης θεωρήθηκε ότι είχε αρνητική χροιά, αντικαταστάθηκε από τον όρο ομόφιλος (δεκαετίες 50’ και 60’) και τελικά από τον όρο γκέι (δεκαετία 70’). Την δεκαετία του 60’ χρησιμοποιήθηκε επίσης ο όρος σεξουαλική μειονότητα κατ’ αναλογία της εθνικής μειονότητας, ο οποίος όμως για ακόμα μια φορά υποβίβαζε τα μέλη της κοινότητας.

Όταν οι λεσβίες διεκδίκησαν περισσότερες ταυτότητες και πιο οργανωμένα δικαιώματα μέσα στην κοινότητα άρχισε να χρησιμοποιείται ευρύτερα και ο όρος λεσβία για την περιγραφή των ομόφιλων γυναικών. Η σύνδεση του λεσβιασμού με τον φεμινισμό δημιούργησε προστριβές μεταξύ των γκέι αντρών και των λεσβιών γυναικών. Τελικά όμως θεωρήθηκε πως αυτή η στάση έθετε σε μεγάλο κίνδυνο τα δικαιώματα και τις διεκδικήσεις των μελών της κοινότητας με αποτέλεσμα να ξεπεραστούν σταδιακά αυτές οι αντιπαλότητες. Παρόμοια προβλήματα παρουσιάστηκαν μέσα στην κοινότητα όταν αμφισεξουαλικά και τρανς άτομα διεκδίκησαν την ένταξή τους σε αυτή. Οι κριτικές της εποχής κατηγορούσαν τα τρανς άτομα για αναπαραγωγή στερεοτύπων και τα αμφισεξουαλικά άτομα για το ότι ήταν απλώς γκέι άντρες ή λεσβίες που φοβούνταν να εκδηλώσουν την σεξουαλική τους ταυτότητα. Η χρήση του όρου ΛΟΑΤ για την περιγραφή της κοινότητας, στα τέλη της δεκαετίας του 80’, έδωσε νέο πνεύμα στην κοινότητα και συνέβαλε στην κοινή οργάνωση, στράτευση και διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων και σεβασμού. Με την σταδιακή επικράτηση της διαφυλικής θεωρίας, στην κοινότητα προστέθηκαν και άλλα μέλη (όπως πανσέξουαλ, ιντερσεξ, κουίρ άτομα κλπ.) και τελικά καταλήγουμε στην χρήση του όρου ΛΟΑΤΚΙ+/LGBTQI+.

28722015_333904720348840_1849356567_n

Όλα όσα έχει επιτύχει η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα μέχρι σήμερα είναι πραγματικά πολύ σημαντικά όσον αφορά τα ίσα δικαιώματα μεταξύ των μελών της και του υπόλοιπου πληθυσμού. Σε πολλές χώρες, κυρίως της δύσης, τα μέλη της κοινότητας απολαμβάνουν μια σειρά δικαιωμάτων όπως για παράδειγμα να συνδέονται επίσημα με γάμους ή σύμφωνα συμβίωσης, να υιοθετούν παιδιά και να κάνουν οικογένειες. Επίσης πλέον μπορούν να εκπαιδεύονται, να εργάζονται, να διασκεδάζουν, να ζουν και να εκφράζονται χωρίς να συντρέχουν τον άλλοτε τεράστιο κίνδυνο να συλληφθούν και να υποστούν βασανιστήρια με μόνη κατηγορία την σεξουαλικότητά τους. Όλα αυτά όμως μόνο για ένα κομμάτι του σύγχρονου κόσμου, και μόνο για μια μερίδα μελών της κοινότητας. Η σύγχρονη κοινότητα εκτός από τα εξωτερικά προβλήματα τα οποία καλείται να αντιμετωπίσει, χρειάζεται να στοχεύσει και να επιλύσει πολλά εσωτερικά προβλήματα. Τα προβλήματα αυτά αν δεν εντοπιστούν και διευθετηθούν κατάλληλα μπορούν να προκαλέσουν αλυσιδωτά δυσμενείς συγκυρίες οι οποίες με την σειρά τους θα οδηγήσουν στην κατάρρευση όλων όσων έχουν επιτευχθεί μέχρι σήμερα.

Ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα της κοινότητας, είναι η λειτουργία της ίδιας της κοινότητας. Αν και θεωρητικά εκφράζει το σύνολο των μελών της, αυτή κατακερματίζεται σε μικρότερες κοινότητες. Έτσι έχουμε την λεσβιακή κοινότητα, την γκέι κοινότητα, την κοινότητα των τρανς ατόμων, την κοινότητα των αμφισεξουαλικών ατόμων και ούτω καθ’ εξής. Ο κατακερματισμός της κοινότητας κατακερματίζει και τις κοινές επιδιώξεις, τα κοινά αιτήματα και τους κοινούς αγώνες των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων. Την διάσπαση αυτή ενισχύει και το σύγχρονο σύστημα το οποίο αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο τον κάθε «τύπο» μελών της κοινότητας. Η διαφορετική αντιμετώπιση που έχει το κάθε γράμμα του «ΛΟΑΤΚΙ+», έχει ως αποτέλεσμα την γένεση πλασματικών διαφορετικών διεκδικήσεων και την αύξηση του χάσματος μεταξύ αυτών.

Η μέριμνα του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου συστήματος μόνο για τις πολυπληθέστερες ομάδες της κοινότητας αυτής, όπως για παράδειγμα των γκέι αντρών και των λεσβιών γυναικών, έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία ενός χάσματος μεταξύ αυτών και των υπόλοιπων μελών της κοινότητας. Μέχρι σήμερα έχει επιτευχθεί σε ένα μεγάλο βαθμό η ενσωμάτωση στην κοινωνία των δύο αυτών πολυπληθέστερων ομάδων χωρίς όμως να υπάρχει μια ουσιαστική βελτίωση των συνθηκών για την κοινότητα συνολικά. Η μονομερής επίτευξη της ισότητας μέσα στην κοινότητα οδηγεί σε δύο πράγματα. Την σταδιακή απομόνωση των υπόλοιπων μελών της (τρανς, ίντερσεξ, κλπ) από τον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο και την περιθωριοποίηση τους από τα «προνομιούχα» μέλη της κοινότητας. Το σύγχρονο μοντέλο σκοπίμως παρέχει κάποια «προνόμια» σε μια ομάδα ατόμων έτσι ώστε να διατηρεί συνολικότερα την κοινότητα ήρεμη και ελάχιστα ή ακόμη και καθόλου διεκδικητική όσον αφορά τα δικαιώματα και τις ανάγκες της. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, καμία από τις υποκοινότητες δεν είναι πραγματικά προνομιακή στην κοινωνία συνολικότερα, εντούτοις λόγω πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων κάποιες τυπικά απολαμβάνουν αυτά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ενσωμάτωσης του δυναμισμού των μελών της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας είναι η εμπορευματοποίηση (και κατ’ επέκταση εκφυλισμός) των συλλογικών τους δράσεων. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, το Gay Pride. Σε πολλές χώρες του κόσμου, κάθε Ιούνιο, ο οποίος θεωρείται και μήνας υπερηφάνειας, λαμβάνουν χώρα μια σειρά εκδηλώσεων που μπορεί να περιλαμβάνουν από απλές συγκεντρώσεις μέχρι παρελάσεις, άρματα και πάρτι. Λίγοι όμως γνωρίζουν τον λόγο για τον οποίο επιλέχτηκε ο μήνας Ιούνιος για αυτό αλλά και ποια ήταν η αφορμή για την διοργάνωση τέτοιων κινήσεων κάθε χρόνο.

gay15

Η αφετηρία του Gay Pride είναι ουσιαστικά μια επέτειος μνήμης στο περιστατικό που συνέβη στο Stonewall Inn της Νέας Υόρκης στις 28 Ιουνίου 1969. Με λίγα λόγια, υπήρξε βίαιη εισβολή από βαριά οπλισμένους άνδρες των ειδικών δυνάμεων των Η.Π.Α. στο gay bar της Νέας Υόρκης, Stonewall Inn, με πρόφαση την παράνομη πώληση οινοπνεύματος. Αυτό ακολούθησε μια σειρά αλλεπάλληλων επιδρομών σε όμοια μπαρ της περιοχής σε μια περίοδο που ολοένα και αυξάνονταν η συχνότητα παρενόχλησης γκέι αντρών και μαύρων και λατίνων τρανς γυναικών που σύχναζαν σε αυτά. Οι συλλήψεις και η παράλογη βία που ακολούθησε εξαγρίωσαν τον κόσμο που βρισκόταν έξω από τα μπαρ με αποτέλεσμα να επιτεθούν στις δυνάμεις της αστυνομίας με πέτρες, μπουκάλια, ακόμη και δοχεία απορριμμάτων. Στη συνέχεια μαζεύτηκε πολύ μεγάλο πλήθος για να διαμαρτυρηθεί, με αποτέλεσμα οι συγκρούσεις με την αστυνομία να γενικευτούν. Τον αγώνα αυτό στήριξαν ένθερμα οι Black Panthers και άλλες σοσιαλιστικές οργανώσεις. Μέσα στο ίδιο έτος οργανώθηκε δυναμικό γκέι κίνημα και μόλις από τον επόμενο χρόνο έγινε πορεία διαμαρτυρίας προς το Stonewall Inn, το οποίο θεωρείται, πρακτικά, το πρώτο Gay Pride στην ιστορία του κινήματος.

Σήμερα βλέπουμε το Gay Pride να αντιμετωπίζεται σχεδόν αποκλειστικά ως η μοναδική ευκαιρία των μελών της κοινότητας να βγουν στον δρόμο και να «είναι περήφανα» για την σεξουαλικότητά τους. Το πρόβλημα με αυτήν την κατάσταση είναι ότι η ελευθερία αυτή υπάρχει μόνο για μία από τις τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες του έτους. Τα σημερινά Gay Prides χρηματοδοτούνται αδρά, πολλές φορές, από μεγάλες εταιρείες, αλλά και από φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης που κερδοσκοπούν μέσα από την «παρέλαση» αυτή. Η εισβολή του κεφαλαίου στο Gay Pride είναι και αυτή που το μετατρέπει από μια δυναμική διαδήλωση διεκδίκησης ισότητας δικαιωμάτων σε ένα ξέφρενο πάρτι «υπερηφάνειας».

Η αλήθεια όμως είναι πως ο θεσμός του Gay Pride δεν έχει φτάσει ακόμα σε τέλμα, μπορεί να ανακάμψει και να επαναποτελέσει μέσο ικανοποίησης θεμελιωδών διεκδικήσεων. Αυτό που χρειάζεται είναι να αποκτήσει έναν πιο ριζοσπαστικό χαρακτήρα και να μπορέσει να είναι αυτάρκες και αυτόνομο. Δεν χρειάζεται την επιχορήγηση και την επικουρία κανενός φορέα. Δεν χρειάζεται να είναι φαντασμαγορικό παραπάνω από όσο επιθυμούν να είναι τα άτομα που συμμετέχουν σε αυτό. Χρειάζεται να έχει μια συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση για την διεκδίκηση των αιτημάτων, χωρίς όμως να εκπίπτει σε ανεξέλεγκτο δικαιωματισμό. Θα πρέπει επίσης να είναι εξωστρεφές και φιλικό στον κόσμο εκτός της κοινότητας που συντάσσεται με τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα στον αγώνα για ίσα δικαιώματα και αναγνώριση. Πριν όμως από αυτό θα πρέπει να είναι φιλικό προς τον κόσμο εντός της κοινότητας.

Προκειμένου όμως να γίνει αυτό θα πρέπει τα μέλη της κοινότητας, και όχι μόνο, να αποκτήσουν τα κατάλληλα ερεθίσματα και να γαλουχηθούν στο πώς θα πρέπει να αντιλαμβάνονται αλλά και να απαιτούν τα δικαιώματα και τις διεκδικήσεις τους. Οι πλουραλιστικοί αγώνες είναι επαναστατικοί. Οι πλουραλιστικοί αγώνες μπορούν να αγκαλιάσουν πολλούς που θέλουν να συγκρουστούν με το κατεστημένο και να διεκδικήσουν ένα αύριο καλύτερο από το σήμερα. Αυτό όμως μπορεί να γίνει μόνο υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις. Χρειάζεται συνεχής, οργανωμένος και μαζικός αγώνας. Χρειάζεται η συνειδητοποίηση ότι ο νεοφιλελευθερισμός δεν εξυπηρετεί πράγματι τις ανάγκες των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, παρά μόνο ρίχνει στάχτη στα μάτια τους, στέλνοντάς τα σε bars και σε «παρελάσεις».

Χρειάζεται να βγεις στο δρόμο φορώντας οτιδήποτε θες, αυτό δεν έχει σημασία. Επιβάλλεται όμως να φέρεις μια ριζοσπαστική και δυναμική ταυτότητα η οποία θα σε προσανατολίζει στο πώς, τι και από ποιον θα διεκδικείς, είτε είσαι ΛΟΑΤΚΙ+ είτε όχι. Στο κάτω κάτω στην ίδια κοινωνία ζούμε…

cropped-cropped-ceb1cf81ceb9cf83final.jpg

Posted in Έμφυλο ζήτημα | Leave a comment